Taal en dialecten. Hoeveel verscheidenheid is er nodig?

 ( Reactie na debat in Phara VRT  )

Dialecten mogen blijven bestaan. Ze zijn een rijkdom.
Ze verrijken ons met hun verscheidenheid.
Toch is het nodig te zien dat de kennis van
dialecten en meerdere talen niet onontbeerlijk is.
Ook  binnen één  ( geschreven ) taal zijn de mogelijkheden tot
variatie en combinatie oneindig. Binnen meerdere talen en
dialecten zijn de mogelijkheden eveneens oneindig.
Het is dus verkeerd te stellen dat de kennis van meerdere talen
en dialecten bijdraagt tot het vergroten van de
creatieve mogelijkheden.
De taal van de muziek
Overigens moeten we weten dat de muziek sinds eeuwen
in heel de wereld eigenlijk maart één taal kent. Alle musici
kunnen ze lezen en verstaan. De creativiteit in deze ene  taal is onbeperkt.
De taal van de muziek brengt de mensen samen.
De woordentaal veel minder, vaak in tegendeel.
Vooral  als  de politiek er zijn hand op legt.
Wie valt er uit de toon?
Dialecten vervullen een rol maar het gebruik van een
gestandaardiseerde en verzorgde taal heeft haar nut en
vergemakkelijkt de contacten. De Franstalige Belgen
die Nederlands willen leren – en die zijn talrijk -
verwijten ons dat we te weinig duidelijk ( gearticuleerd )
en met een gewestelijk accent spreken.
In Vlaanderen en in Oostenrijk is men vaak “ onaangepast “
wanneer men de schrijftaal spreekt, in andere landen is het
omgekeerde het geval en valt iemand die zich in dialect uitdrukt
uit de toon.
Taal een tweesnijdend zwaard.
Zij die pleiten voor het behoud van de grootst mogelijke
verscheiden in zake taalgebruik moeten weten dat talen en
gewesttalen gebruikt worden voor het schrijven van gedichten,
liederen, wetten en vredesverdragen, maar ook om mensen
te discrimineren, uit te sluiten en staten te vormen. Volgens
Ernest Gellner streven de nationalisten naar het laten samenvallen
van taal- met staatsgrenzen, doel waarvoor miljoenen moesten
doden en sterven. In sommige landen slaagde men erin de talen
in grote mate te depolitiseren ( Zwitserland, Zuid-Afrika… )
 in andere landen lukt dat niet, Daar is het communicatiemiddel
belangrijker dan de boodschap. Leiders zeggen dat de taal onze
identiteit determineert. Is dit wel waar?

Pleidooi voor werktalen.
Meertaligheid is er voor de superrijken en de superintelligenten.
De eersten behelpen zich met simultane vertaling, de anderen
met hun studiekracht. Velen moeten het doen met een werktaal.
Bijvoorbeeld Engels, dat ze min of meer verstaan en slecht spreken.
Maar het is nodig om elkaar te vinden
Ludo Dierickx
Auteur van “ Belgen op de tweesprong “
en “ Nationalisme onder het Mes “