Johan Heldenbergh op de countrytoer

Gisteren naar het  theater geweest. Wel, in zekere zin toch. We zijn naar de voorstelling "The Broken Circle Breakdown (…)" van Cie Cecilia. Dat is eigenlijk een combinatie van een toneelvoorstelling en concert met akoestische countrymusic. Werkt dat wel, vroeg ik me af.
Ja het werkt. Al lijkt het op het eerste zicht op een smartlap. Het is het verhaal van een koppel dat niet meteen met de helm is geboren en dan nog Maybelle, hun dochter verliezen. Dat is het ergste dat een mens kan overkomen. Onder het schijnbaar oppervlakkig verhaal schuilen andere lagen. Monroe (Johan Heldenbergh) schetst tegelijk een kritisch beeld van Amerika en spuugt gal over conservatieve denkbeelden, zoals de weerstand over stamcelonderzoek. Alabama (Ariane Van Vliet) speelt de gekwelde moeder. Tranen zijn nooit ver weg, mede door de expressieve speelstijl van Monroe en Allabama.
Het verhaal wordt vaak onderbroken door onderlijnd met bluegrassmuziek van Bill Monroe, Jimmy Rodgers, Gram Parsons e.a.. Die doet het wonderlijk tijdens de voorstelling. Die muziek is ook triviaal: het is blanke Amerikaanse muziek, maar die is eigenlijk het resultaat van een mix van veel verschillende andere muzieken: Ierse folk, blues, Afrikaanse muziek, Spaanse, negro-spirituals en gospel enz. Snaren, alleen snaren: gitaar, mandoline, viool, dobro, banjo, contrabas … Een proefje vind je in mijn muziekspelertje. De acteurs nemen ook de zangpartijen voor hun rekening, waarbij vooral Ariane opvalt omdat ze zingt met de phrasering van een Amerikaanse countryzangeres. Zoiets als Emmylou Harris. En de band speelt vakkundig en beheerst. Pol Depoorter speelde - weer al een tijdje geleden dat we elkaar zagen -  schitterend gitaar en mandoline.
We gingen kijken/luisteren in Tielt. In het oude Feestpaleis, achter een café. Een prachtig zaaltje, een voorbeeld van onze Vlaamse feestcultuur, een typische parochiezaal, met een pieplein podium, een balkon, lambrizering … De zaal gaat straks tegen de vlakte, jammer genoeg. Want nu nog werd ze vaak gebruikt door lokale verenigingen. Zelfs zonder versterking klonken de snaren er prachtig.
Theater uit het hart, zonder complexen, toegankelijk maar van een hoog niveau. Twee uur theater- en muziekplezier. Een stevige aanrader.
Voor mij een voorbeeld van een voorstelling waarmee je grote publieksgroepen kan bereiken. Vandaar dat ze ook op andere plekken gaan spelen dan de theaterzalen, het liefst in parochiezalen e.d. Wie zegt nog dat we de cultuurparticipatie niet moeten of kunnen bevorderen?
Misschien niet toevallig, maar gisteren hebben we op de politieke raad van Groen! het cultuurprogamma bediscussieerd. Dat was een pittige discussie, maar een interessante. Ook over participatie.
Allen naar "The Broken Circle Breakdown".